چرایی کوشش بختیار در ترور خمینی

محمود دلخواسته

«آیا ترور کردن برای رسیدن به هدف امری مجاز و اخلاقی می‌باشد؟ و اگر هست دیگر چگونه می‌شود به ترور‌های رژیم از جمله ترور بیرحمانه خود مرحوم شاپور بختیار اعتراض کرد و آنها را محکوم کرد؟ این هموطنان توجه کنند که در صورت دفاع از کوشش در ترور، دیگر هیچگاه نمی‌توانند به ترور‌های رژیم اعتراض کرده و آن را محکوم کنند. نمی‌شود تروریست خوب داشت و تروریست بد زیرا ترور در ذات خود پلید است.»

بر خلاف تصور بسیاری که به این نظر ماکیاولیستی - لنینیستی باور دارند که هدف وسیله را توجیه می‌کند ، همیشه رابطه مستقیم بین روش و هدف وجود دارد.  هدف همیشه خود را در وسیله بیان می‌کند و در واقع حکم آینه ای را دارد که آینده/هدف را در خود به نمایش در می‌آورد.  زمانی که هدف آزادی باشد، روش هیچ جز آزادی(روشهایی که قدرت را وسیله رسیدن به هدف نمی‌کند و از طریق قدرت عمل نمی‌کند.) نمی‌تواند باشد.  بر عکس، وقتی هدف قدرت باشد، روش نیز استفاده از ابزار‌های قدرتمدارنه می‌شود. حتی اگر هدف اولیه، آزادی باشد ولی به علت عدم آگاهی مبارزه از اصل قدرتمدارِ "هدف وسیله را توجیه می‌کند" پیروی شود قطعا اهداف آزادیخواهانه با شکست مواجه خواهند شد.  وقتی محل عمل در دایره قدرت، که ذاتا  تحدید/ تهدید  گر آزادی است، قرار می‌گیرد آزادی به نقض خود بدل خواهد شد. مانند اسیر کردن فردی با هدف آزاد کردن وی می‌باشد.

در واقع عمل از طریق قدرت باعث جایگزین شدن آزادی با قدرت می‌شود و مبارز آزادی خواه خود در نهایت به بخشی از سلسله مراتب/hierarchy قدرت تبدیل خواهد شد.  نمونه‌‌های این مسئله در جهان معاصر بسیارند.  کافی است به سرنوشت فاجعه بار مصر نگاه کنیم. انقلابی که هدف را آزادی قرار داده بود از آنجا که به اهمیت رابطه بین روش و هدف پی نبرده بود، با استقبال از ورود ارتش برای حل مشکلاتی که رئیس جمهور منتخب ولی اقتدار گرای مصر، مرسی، ایجاد کرده بود عملا آزادی را قربانی کردند. در زمستان ۲۰۱۲ هنگامی که ارتش مصر بعد از اولتیماتوم دادن به رئیس جمهور، سوار بر تانکها به سرکوب موافقان رئیس جمهور دست زدند، انقلابیون مصر برای ارتشی که هزارها از حامیان غیر مسلح رئیس جمهور را در خیابانها کشت و زخمی زد هورا کشیدند. آنها ندانستند که این داس مرگ و سرکوب به زودی به سراغ آنها خواهد آمد و چنان شرایط بسته و خفقان آلودی را ایجاد خواهد کرد که دوران مرسی در برابر آن، دوران آزادی و شیر و عسل بنظر خواهد آمد.  آنها ندانستند که همواره سرکوب در بعد از انقلاب، از دوران استبدادی که بر علیه آن شوریدند سخت خشن تر می‌شود. دلیل اصلی این خشونت مضاعف این است که انقلاب نیرو‌های اجتماعی فراوانی را آزاد کرده و برای تحت کنترل در آوردن آنها نیاز به سرکوبی خشن تر می‌شود.  دلیل دیگر این است که استبداد جدید هنوز از اعتماد بنفس لازم بر خوردار نیست و نیاز دارد که این ضعف اعتماد را از طریق بکار گیری هر چه بیشتر خشونت جبران کند.

نمونه‌‌های دیگر شکست تلاش‌های آزادی خواهانه‌ای که قربانی اصل «هدف وسلیه را توجیه می‌کند» شد را می‌توان در کشور‌های اطراف خودمان، در تراژدی‌‌های افغانستان و عراق و سوریه و لیبی، ببینیم.  در بهترین حالت، عده ای از نخبگان این کشورها باور کردند که باید برای استقرار مردم سالاری باید از طریق قدرت عمل کرد و از آنجا که خود آن را نداشتند و برای مردم نقشی قائل نبودند، به سراغ قدرت خارجی، بخصوص آمریکا رفتند.  نتیجه آن فاجعه ای می‌باشد که هر روز در برابر چشمانمان رقم می‌خورد.  

نمونه فاجعه بار دیگر را در وطنمان، ایران، می‌بینیم. در تجربه جمهوری اسلامی، دیدیم که قدرت باوران حزب اللهی حتی با فرض عملکرد صادقانه، هنگامی که می‌خواستند بزور و چماق  با چادر بر سر کنند و با شلاق و قطع دست و...  اسلام را در کشور پیاده کنند، بعد از ۳۰ سال با نتایجی از جمله اسلام گریزی/نفرتی، فساد، مادی شدن روابط و خشونت گسترده و چشم و هم چشمی‌‌های نفس بر و ضعیف شدن وجدان اخلاقی جامعه مواجه شده اند.

با این زمینه به سراغ گزارش تلویزیون اسرائیلی و اطلاعی بسیار کلیدی که یوسی الفر/Yossi Alpher مسئول میز ایران در موساد اسرائیل، در زمان انقلاب، داده است می‌رویم.  ایشان می‌گوید که آقای شاپور بختیار، از سازمان موساد درخواست کرده بود که آقای خمینی را بقتل برسانند و از اینکه چرا اینکار را نکرده‌اند اظهار تاسف می‌کند.(۱) البته همین اطلاع را اخیر لرد دیوید آلیانس در بی بی سی نیز می‌دهد: «...دکتر اعتبار یک روز رفتم ببینمش.  دکتر اعتبار خیلی ناراحت بود و تو اتاقش هی می‌رفت و می‌اومد.  گفتم چیه؟ گفت که شاپور بختیار پلن کرده، نقشه کشیده که خمینی رو در پاریس بکشه.(2)

گزارش می‌گوید که  بعد از اینکه  موساد پاسخ منفی داده است، آقای بختیار به سراغ سازمان سیا و اینتلیجنت سرویس انگلستان و سازمان اطلاعاتی فرانسه رفته‌اند و همه به ایشان جواب رد داده اند.

حتما هستند هموطنانی که مانند افسر موساد، می‌گویند کاش اینکار شده بود تا کشور در دام آقای خمینی نمی‌افتاد.  این هموطنان نیاز دارند که از خود چندین سوال بکنند اول اینکه:

  • آیا ترور کردن برای رسیدن به هدف امری مجاز و اخلاقی می‌باشد؟ و اگر هست دیگر چگونه می‌شود به ترور‌های رژیم از جمله ترور بیرحمانه خود مرحوم شاپور بختیار اعتراض کرد و آنها را محکوم کرد؟  این هموطنان توجه کنند که در صورت دفاع از کوشش در ترور، دیگر هیچگاه نمی‌توانند به ترور‌های رژیم اعتراض کرده و آن را محکوم کنند.  نمی‌شود تروریست خوب داشت و تروریست بد زیرا ترور در ذات خود پلید است.

  • ترور، نقض صریح حقوق انسان می‌باشد چرا که  علاوه بر محروم کردن فرد از حق حیات، فرصت دفاع از حقوق را نیز به او نمی‌دهد.

  • آیا این درست است که نخست وزیر کشور ایران از اسرائیل و دیگر کشور‌های خارجی بخواهد که یک تبعه ایرانی را بقتل برسانند؟

  • آخر اینکه این هموطنان نیاز دارند از خود بپرسند که هدف اصلی آقای بختیار در ترور آقای خمینی چه بوده است؟

می‌دانیم که ایشان در نامه سال قبل از این درخواست از خمینی رهبر خود و از ایشان راهنمایی و یاری می‌خواسته(۳) و در مجلس در زمان رای اعتماد گرفتن وزرای خود با افتخار میگفتند که: "از یک فامیل بسیار متعصب مذهبی هستم و با وجودی که تحصیلاتم اغلب در اروپا بوده ولی پیوند خانوادگی که داشتم و آشنایی که با آیات عظام داشتم پدرم و خودم و فامیلم، ....فقط می‌توانم برای روشن شدن ذهن آقایون عرض کنم که حضرت آیت الله العظمی خمینی با فامیل من نزدیکی و آشنایی داره و بنده در ارتباط با ایشان هستم.»(۴)

واقعا چرا دکتر بختیار می‌خواسته  دوست خانوادگی و آشنای نزدیک خود را ترور کنند؟

آیا هدف این بوده است که می‌دانستند خمینی دموکراتیک پاریس خمینی دروغین است و آنگونه که همکارانشان می‌گویند برای جلوگیری از باز سازی استبداد، پنهان از یاران جبهه ملی، از جبهه انقلابیون جدا و در فاصله یکروز از جبهه انقلابیون و جمهوری خواهان به جبهه سلطنت طلبان ملحق شده اند؟

اگر این مسئله را هدف ایشان فرض کنیم، آنگاه با نامه سال قبل از انقلابشان به اقای خمینی که ایشان را به‌رهبری پذیرفته بودند چه باید کرد؟(۵)

آیا بختیار در آن زمان کتاب ولایت فقیه خمینی را نخوانده بودند؟ اگر نخوانده بودند چگونه رهبری فردی را پذیرفته‌اند که از نظراتشان آگاه نبوده‌اند و اگر خوانده بودند چگونه چنین فردی را با چنین اندیشه ای به رهبری پذیرفته بودند؟ فرض کنیم که ایشان از نظرات قبلی آقای خمینی آگاه بوده‌اند و بنا بر مصلحت‌‌های قدرت سیاسی رهبری ایشان را پذیرفته بودند.  در هر حال در این شک نیست که ایشان از نظرات اعلام شده آقای خمینی در پاریس آگاه بودند و متوجه تحول بنیادی نظرات ایشان از خمینی ولایت فقیه  به خمینی «ولایت از آن مردم است»، «میزان رای ملت است» ، «زنان هم می‌توانند رئیس جمهور شوند» و «روحانیت حق دخالت در دولت را نخواهد داشت» شده بودند؟ آیا تغییر این نظرات را ایشان باید گرامی می‌داشتند یا دلیلی برای ترور ایشان می‌شد؟ در اینجاست که می‌شود دید که تصمیم ایشان برای ترور آقای خمینی ربطی به مستبد یا دموکرات بودن آقای خمینی نداشته است.

دیگر اینکه می‌دانیم که وقتی کوشش ایشان در ترور ناموفق شده است به اتفاق ژنرال هویزر، که برای ضمانت حمایت ارتش از ایشان و در صورت عدم موفقیت دولت ایشان، انجام کودتا بوده است، بدون ویزا وارد وطن شده بود و فرماندهی نیرو‌های مسلح کشور را در دست گرفته بود.(۶) برای انجام کودتا از ساعت چهار بعد از ظهر ۱۹ بهمن ۱۳۵۷ اعلام حکومت نظامی کرده اند:

«نخست وزير... به سپهبد رحيمی فرماندار نظامی دستور داد که از اين ساعت (ساعت در حدود ۱۹ روز ۲۱ بهمن ماه ۵۷ بود) مقررات حکومت نظامی را در تهران به موقع اجرا گذاشته تظاهرکنندگان را متفرق و از اجتماعات جلوگيری نمائيد. سپس آقای بختيار رو به سپهبد مقدم رئيس ساواک نموده ضمن اشاره ای دستور داد: تيمسار هم آن طرح خودتان را به موقع اجرا گذاشته و آن عده را که با هم بررسی کرده ايم دستگير نمائيد.»(۷)

 

  • در این کودتا دستور دستگیری ۲۰۰-۱۰۰ هزار نفر را داده بودند:

«قره باغی: ولی گزارشی که ديشب داده بودند به فرماندار نظامی، جناب نخست وزير چی گفتند؟ اين جا مطرح بفرمائيد که جناب نخست وزير بر محور نظريات تيمسار سپهبد محققی گفتند که يک محلی تهيه بشود برای دستگيری چقدر؟ 
( ): صد هزار نفر.
قره باغی: ۲۰۰ هزار يا ۱۰۰ هزار، جا داريد که ....»(۸)

  • دستور بمباران هوایی دوشان تپه را داده بودند:

«ساعت در حدود ۶ صبح (۲۲ بهمن ماه ۵۷) بود که سپهبد ربيعی تلفن کرده اظهار داشت نخست وزير تلفن می‌زند و می‌گويد مرکز آموزش هوائی دوشان تپه و مسلسل سازی اداره تسليحات را بمباران کنيد.»(۹)

البته انجام این دستورات و دیگر دستور‌های سرکوب آنهم در آن جو انقلابی که ملتی به پا خواسته بود مانند دیگر کودتاها در جهان بدون کشتار‌‌های وسیع  ، سانسور مطبوعات و ایجاد فضای خفقان و زندانی کردن و به قتل رساندن روزنامه نگاران ممکن نمی‌شده است.  بنابراین نمی‌شود گفت که هدف ایشان از کوشش در ترور و انجام کودتا، استقرار آزادی و مردمسالاری بوده است.

بنابراین دوباره باز می‌گردیم به این سوال که قصد اقای شاپور بختیار از ترور آقای خمینی چه بوده است؟

پاسخ را بروشنی می‌شود در سخنان ایشان به ویلیام سولیوان سفیر آمریکا در آن زمان دید که به سفیر می‌گوید که قصد دارد رهبری انقلاب را از دست آقای خمینی دزدیده و خود آن را در اختیار بگیرد و سفیر آن را به واشنگتن گزارش می‌کند:

«اگر چه در نتيجه مذاکراتم با شاه بر من معلوم بود که نقش بختيار جز برگ انجيری  که به شاه اجازه می‌داد که با رعايت قانون اساسی ايران را ترک کند، نيست. اما بسيار متعجب شدم زمانی که ديدم نخست وزير جديد خود را به گونه ديگری به حساب می‌آورد. او با هيجان در مورد نقشه اش که دزديدن انقلاب از دست آيت الله بود سخن می‌گفت. او بر اين نظر بود که با خروج شاه می‌تواند رهبری ايرانيان را در تسخير خود در آورد...»(۱۰)

بنا براین ایشان قصد دزدیدن رهبری از آقای خمینی و رهبر بلا منازع شدن کشور شدن را داشته اند.  در اینجاست که می‌شود پاسخ سوال اصلی را یافت. از آنجا که، تا زمانی که آقای خمینی زنده بودند ایشان نمی‌توانسته به هدف خود برسد، بنابراین ترور خمینی را لازم می‌دانسته و بهمین علت خود را به آب و آتش زده بود و با هر سازمان امنیتی که احتمال می‌داد ممکن است دست به ترور آقای خمینی بزنند تماس گرفته بودند. سر انجام پس از عدم موفقیت در کسب موافقت آنها برای ترور خمینی، خود با همکاری ژنرال هایزر دست به کودتا زده بودند.  کودتایی که به علت حضور به موقع مردم  در خیابانها(در اینجا به عنوان شاهد که در خیابان‌های غربی و مرکزی و شرقی تهران حضور داشتن باید بگویم که قبل از اینکه آقای خمینی اعلامیه صادر و از مردم بخواهند در خیابانها حضور پیدا کنند، مردم بگونه ای خود جوش خیابانها را در اختیار خود در آورده بودند.) و نیز سر پیچی بیشتر فرماندهان و سربازان از تیر اندازی بطرف مردم شکست خورد (باز برای مثال بگویم که بعنوان شاهد، یکی از ستون‌های نظامی که حتی در کف کامیون‌های آن انباشته از جعبه‌‌های فشنگ بود و از همدان به تهران رسیده بود و امواج مردم از حرکت آن جلوگیری می‌کرد، نه تنها دست به اسلحه نبردند که حتی تهدید نیز نمی‌کردند و چهره‌ها همه دوستی بود و محبت.  در این میان، فردی کوکتل مولتوفی آماده استفاده بدستم داد تا بدرون یکی از کامیونها بیاندازم که عمل را سخت احمقانه دانستم و بر سرش داد زدم که اینها بما پیوسته اند، مگر دیوانه ام  که دست به چنین کاری بزنم.)

البته گزارش آقای سولیوان معلوم می‌کند که او در زمان نوشتن گزارش و خاطراتش نمی‌دانسته است که آقای بختیار  کوشش در مصادره کردن رهبری انقلاب را از طریق ترور آقای خمینی می‌خواسته است، محقق کند.  گزارش سولیوان صحت سخنان یوسی الفر، مستول میز ایران در موساد و لرد دیوید آلیانس را بسیار بالا می‌برد.  این نه تنها به این جهت است که تا بحال هیچ یکی از سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا و انگلستان و فرانسه به این اطلاع اعتراضی نکرده اند، بلکه و مهمتر اینکه نقشه آقای بختیار برای دزدیدن رهبری انقلاب بدون به قتل رساندن آقای خمینی که در آن زمان بر قلب‌های مردم حکومت می‌کرد، امری کاملا ناممکن بود.

شخصیت ذوب شده در قدرت و بریده از واقعیت

نسلی که در انقلاب شرکت کرده‌اند و خوب آن زمانها را یاد دارند حتما می‌دانند که چنین کوششی تنها از یک شخصیت کاملا بریده از واقعیت و زندانی رویا‌های خود بر می‌آید. این مساله از دید سفیر آمریکا دور نمانده بود و به همین علت دکتر بختیار را دارای شخصیت دون کیشوتی می‌داند. سولیوان می‌گوید:

«من به سخنان او در نهايت ناباوری گوش دادم، به سفارت برگشته و بعد از گزارش عصاره گفتگويم، مشاهدات و نظر خود را راجع به بختيارگزارش کرده و گفتم که بختيار دارای شخصيتی دون کيشوت گونه است و به نظر می‌آيد که اصلا نمی‌فهمد که با ورود آيت الله و همراهانش، دولت ايشان با موج انقلاب از جا کنده خواهد شد.»(۱۱)

می دانیم در روانشناسی، اصطلاح شخصیت دون کیشوتی به کسانی گفته می‌شود که دارای خود شیفتگی شدید که دنیای مجاز را جانشین دنیای واقعی کرده‌اند می‌باشد.(۱۲)

البته از خصوصیات چنین شخصیتی نگاهی سخت نخبه گرا به جامعه داشتن و مردم و تشخیص آنها را پشیزی به حساب نیاوردن است.  به بیان دیگر، نگاهی ولایت فقیهی به جامعه داشتن است:

بختیار: «دنيا را هميشه عده معدودی به جلو رانده‌اند نه توده‌‌های وسيع. من هميشه به نخبگان اعتقاد داشته ام و وظيفه آنها را هدايت مردم به سوی هدفی که يافته‌اند می‌دانم.»(۱۲)

به همین دلیل است که  بختیار مردم ایران را ، از آقای سنجابی، رئیس جبهه ملی  تا جارو کش محله،  تنها به جرم عدم همراهی با وی خر والاغ توصیف می‌کند:

«...چهل میلیون آدم  را خر کرده بود که هنوز یک عده ای از آنها خر هستند چه می‌توانستم بکنم این را نکرده بودم ولی واقعیت را وقتی آدم می‌بیند باید قبول بکند. این آدم از سنجابی خر کرده بود تا جاروکش محله. شاید واقعاً دویست سیصد نفر آدم بودند که می‌فهمیدند و آن‌ها هم جرأت حرف زدن نداشتند.»(۱۳)

حتی آقای خمینی اینگونه علنی به مردم ایران توهین نکرده بود چرا که او به ایتام و صغار خواندن مردم اکتفا کرده بود.  دیگر اینکه البته شخصیت دموکراتیک با اهداف دموکراتیک هیچگاه مردمی را که رهبر آنان است خر و الاغ و گله نمی‌داند.  تنها شخصیت و باور مستبدانه است که مردم را فاقد شعور رهبری و تصمیم گیری و در نتیجه خر و الاغ و گله بحساب می‌آورد(اینکه آیا الاغ از استعداد رهبری و تصمیم گیری برخوردار است یا نه، سخنی دیگری است.)

ترکیبی از کشش شدید به قدرت، نخبه گرایی ولایت فقیهی (ایشان با آقای خمینی در اینکه مردم نمی‌فهمند و شعور ندارند و باید بوسیله نخبگان رهبری شوند مخرج مشترک داشت.  تنها تفاوت در مصداق نخبه  و ولی فقیه بود.  آقای خمینی خود و روحانیت را نخبه می‌دانست و دکتر بختیار خود و امثال خود را.) و در نتیجه خر و الاغ به حساب آوردن مردم سبب شده بود که دنیای سیاست و وضعیت کشور را بسیار ساده انگارانه تفسیر و تعبیر کند.  اعمال سیاسی ایشان در آن زمان بما می‌گویند که ایشان احتمالا چنین تحلیلی را در ذهن خود می‌توانسته‌اند داشته باشند: من حمایت غرب و بخصوص آمریکا را دارم.  ارتش و ساواک و دیگر نیرو‌های امنیتی در اختیار من است.  تظاهر کنندگان غیر مسلح می‌باشند و سرکوب آنها کاری نه چندان مشکل.  در چنین وضعیتی اگر بتوانم خمینی را ترور کنم، و مخالفان، سر خود را از دست بدهند، چهل روز اعلام عزای عمومی خواهم کرد.  جبهه ملی مجبور خواهد شد با من همکاری کند و اصلاح طلبهایی مانند نهضت آزادی که به علت شرایط با خمینی همراه شده‌اند را به داخل خود خواهم آورد و اینگونه در جبهه متحد مخالفان شکاف و «تند روها» را سرکوب و منزوی خواهم کرد.

این ذهنیت همانطور که در واکنش ایشان به تظاهرات میلیونی عاشورا در تلویزیون که آن را به پیک نیک رفتن مردم تشبیه کرده بود، نمی‌توانست این امر را بفهمد که مردمی که روز و شب فریاد می‌زنند: «بختیار/نوکر بی اختیار» و «ما می‌گیم شاه نمی‌خوایم نخست وزیر عوض می‌شه/ما میگیم خر نمی‌خوایم، پالون خر عوض می‌شه.» امکان ندارد به آقای بختیاری که اکثریت مطلق جامعه نام او را تا زمان نخست وزیر شدن نشنیده بودند و از خرداد ۴۲ تا چندی قبل از انقلاب هیچ فعالیت سیاسی نداشته‌اند، کوچکترین امکان عملی را بدهند و در صورتی که کوشش ترور ایشان موفق می‌شد اگر انقلابیون موفق به معرفی و اجماع در رهبری جدید نمی‌شدند، این نه ایشان بود که خلاء را پر می‌کرد بلکه روح بستگی عظیمی که در جامعه ایجاد شده بود رهبری جدید را معرفی می‌کردند و انقلاب ادامه می‌یافت. در هر حال و به هر صورت، ایشان قربانی اول دست یابی به قدرت به هر قیمت می‌شد.

متاسفانه ایشان از شکست در طرح خود نه تنها درس نگرفتند بلکه پذیرفتند که توسط موساد اسرائیل  از وطن خارج  شده و در پاریس بنا بر قول نوه اشان ۲ میلیون فرانک در اختیارشان گذاشته شود.(۱۴)  کوشش آقای جواد خادم که از همکاران بسیار نزدیک صدام حسین و اقای بختیار در جریان کودتای نوژه  بود در اینکه، آقای بختیار نمی‌دانست که این موساد بوده است که ایشان را نجات داده است(۱۵) نیز تلاشی واهی است. زیرا آقای خادم با این دروغ  نه تنها به هوش هموطنان توهین می‌کند بلکه برای جا انداختن این دروغ، آقای بختیار را به یک انسان بی اختیار که اطرافیا‌ن‌شان با ایشان رفتار ایتام و صغار را داشته‌اند کاهش داده است . البته آقای خادم ناگهان بعد از ۳۰ سال سکوت با یک میلیون دلار در سپهر سیاسی ایران حاضر گشتند تا مدل ایران کنگره چلبی‌ها را بسازند به همین دلیل او باید توضیح بدهد که این یک میلیون دلار در زمانی که دکتر بختیار گرفتار فقر شدید شده و مگسان دور شیرینی ایشان را ترک کرده و تنها گذاشته بودند کجا بود و از چه طریقی بدستشان رسیده است؟

این درس نگرفتن سبب شد تا با خود را در اختیار صدام گذاشتن و کودتای محکوم به شکست نوژه را برای شکستن آخرین خط دفاعی ایران، نیروی هوایی که از دست روحانیت جان سالم بدر برده بود، و نیز تشویق صدام برای حمله به ایران تا قادسیه خود را واقعیت ببخشد و همه با توجیه اینکه:(بختیار)«که با عراق برای حذف خمینی همکاری می‌کند و حتی شیطان را بر خمینی ترجیح می‌دهد.»(۱۶) به یکی از اصلی ترین عوامل باز سازی استبداد در بعد از انقلاب تبدیل شدند.  چرا که از اسباب جنگی شدند که نه تنها بیش از یکی میلیون ایرانی را به کشتار گاه فرستاد و کشته، زخمی و معلول کرد و نسلی فرصت رشد را از دست داد، بلکه برای آقای خمینی و حزب جمهوری فرصتی طلایی ایجاد کرد تا با ادامه جنگ، استبداد خود و ستون پایه‌‌های آن را مستقر کنند.  به همین علت بود که آقای خمینی، جنگ را که قرآن عملی شیطانی می‌داند را نعمت می‌دانستند.   آقای بختیار با کوشش در بر انگیختن صدام برای حمله به ایران نقشی بزرگ در ساختن این نعمت برای آقای خمینی بازی کردند.

 

(1) http://iran-israel-observer.com/2015/08/23/the-mossad-was-asked-to-assassinate-ayatollah-khomeini/

(2) دقیقه پنج  https://www.youtube.com/watch?v=Xx8fZZabrA8

(3) http://news.gooya.com/politics/archives/2009/01/081956.php

(4) https://www.youtube.com/watch?v=IQnz1X9QSwg

(5) http://news.gooya.com/politics/archives/2009/01/081956.php

(6) http://www.theguardian.com/world/iran-blog/2015/feb/11/us-general-huysers-secret-iran-mission-declassified

(7) -  رک: قره باغی؛ حقايق در باره بحران ايران، سازمان چاپ و انتشارات سهيل، ۱۳۶۳ ص ۴۰۵

(8) مثل برف آب خواهيم شد: مذاکرات شورای فرماندهان ارتش در بهمن ۵۷ نشر نی، تهران ۱۳۶۵، ص ۷۱

(9) قره باغی؛ حقايق در باره بحران ايران، سازمان چاپ و انتشارات سهيل، ۱۳۶۳ ص 436

(10) William Sullivan, Mission to Iran (New York and London: W. W. Norton, 1981).p. 235-6

(11) همان

(12) برای نمونه نگاه کنید به:

Grotesque Purgatory, A Study of Cervantes’s Don Quixote, Part II, the Pennsylvania University Press, 1942, p 114

یا:

http://www.psychologyinspain.com/content/full/2006/full.asp?id=10003

(13) شاهپور بختيار، يکرنگی، ص ۲۳۷

(14)  در مصاحبه با ضیاء صدقی، نوار چهارم، ص 4و5.

(15) پرواز 'مرغ طوفان'؛ جزئیاتی از ماجرای خروج بختیار از ایران

http://www.bbc.com/persian/iran/2015/07/150709_l10_jkh_bakhtiar

https://www.balatarin.com/permlink/2014/6/5/3588813

http://www.lexpress.fr/actualite/monde/proche-moyen-orient/barbouzes-contre-barbus-un-iranien-a-la-cia_1547070.html

(16)  دکتر شاپور بختیار در مصاحبه با روزنامه فرانسوی کوتیدین دو پاریس

https://www.enghelabe-eslami.com/component/content/article/21-didgagha/tarikhi/16682-30-1359.html

تحقیق اینجانب نیز در اینجا موجود است.  لازم به یاد آوریست که این تحقیق قبل از انتشار اسناد دولت انگلیس در باره آقای بختیار انجام شده بود.  اسناد دولت انگلیس صحت یافته‌‌های این تحقیق را نشان داد و اطلاعات بیشتری بر آن افزود:

بختيار: اسطوره و واقعيت و سوزاندن فرصتی تاريخی (قسمت اول)، محمود دلخواسته

http://news.gooya.com/politics/archives/2009/01/081955.php

بختيار: اسطوره و واقعيت و سوزاندن فرصتی تاريخی (قسمت اول - بخش دوم)، محمود دلخواسته

http://news.gooya.com/politics/archives/2009/01/081956.php

بختيار: اسطوره و واقعيت، هدف از کودتای نوژه (بخش دوم)، محمود دلخواسته

http://news.gooya.com/politics/archives/2009/01/082131.php#more

بختيار: اسطوره و واقعيت (بخش پايانی)، نقش بختيار در حمله عراق به ايران، محمود دلخواسته

http://open.gooya.com/politics/archives/2009/01/082404print.php

 

همچنین پیشنهاد می‌کنم که به تحقیق مقایسه ای آقای محمد جعفری بین مصدق دکتر شاپور بختیار که از طریق مقایسه نوشته‌ها و سخنان ایشان در کتابها و مصاحبه‌ها انجام شده است، مراجعه شود:
http://iraniferi1.blogspot.co.uk/2013/02/blog-post_8313.html

=============================‬

در همین زمینه:

چرايی کوشش بنی صدر برای کشتن بختیار! (هادی خرسندی)

نقد مختصر نوشته آقای هادی خرسندی (محمود دلخواسته)

‫=============================‬

لینک صفحات «خودنویس» در شبکه‌های اجتماعی (تلگرام، فیس‌بوک، توییتر، گوگل‌پلاس):

«خودنویس»، رسانه خود شما و «رسانه صداهای خاموش» است؛ در شبکه‌های اجتماعی با افتخار، میزبان شما هستیم؛ همراهی شما گامی است در جهت آزادی و گسترش آگاهی:

تلگرام:
https://telegram.me/khodnevis1

فیس‌بوک:
https://www.facebook.com/khodnevis1

توییتر:
https://twitter.com/khodnevis_org

گوگل‌پلاس:
https://plus.google.com/+KhodnevisTechnevis

۱.۶۷