کتاب و کتاب‌خوانی در ایران مانند بسیاری از موارد فرهنگی دیگر، دارای وضعیتی متناقض است. از یک‌سو، دیدن تیراژهای هزار نسخه‌ای و دو هزار نسخه‌ای باعث تأسف می‌شود، از سوی دیگر هجوم هزاران نفر به نمایشگاه کتاب تعجب بر می‌انگیزد؛ از یک‌سو اهل فرهنگ، مردم عادی را به‌خاطر بی‌علاقگی‌شان به مطالعه سرزنش می‌کنند، از سوی دیگر به محض انتشار کتابی جالب و خواندنی، هزاران نسخه از آن به فروش می‌رسد. حکایتِ کتاب و کتاب‌خوانی در ایران جدّاً باعث شگفتی است. اما نقش رسانه‌های اینترنتی در این میانه چیست؟ اگر واقعاً مردم به کتاب‌خوانی علاقه ندارند، آیا رسانه می‌تواند آن‌ها را به کتاب‌خوانی تشویق و ترغیب کند؟ اصولاً نقش مطالعه «در جامعه‌ی فعلی ایران» چیست و آیا مطالعه‌ی کتاب‌های غیردرسی در شرایط کنونی به نفع مطالعه‌کننده است یا به ضرر او؟ صریح‌تر سؤال کنیم: در جامعه‌ای که اغلب مردم طبقه متوسط در کورسی پنهان، مشغول دویدن با سرعت زیاد برای گذران زندگی عادی خود هستند، و اگر کسی در این مسابقه غفلت و تأخیر کند، گرانی و تورّم او را از پا در می‌آورد، آیا کتاب‌خوانی به نفع آن‌هاست و آیا می‌توان با خیالی آسوده و وجدانی راحت آن‌ها را به کتاب‌خوانی دعوت کرد؟